Rond het veertigste levensjaar

Het is mij al jaren opgevallen dat zowel door mannen als vrouwen ‘rond de veertig’ als een belangrijke levensfase wordt ervaren.
Mijn inziens ligt bij de vrouwen het percentage hoger dan bij de mannen. Wellicht heeft dat te maken met de hormonale klieren, die bij vrouwen extremer kunnen zijn. Niets is voor honderd procent aanwijsbaar.

Rond de vijftig procent van vrouwen in mijn praktijk is hooggevoelig, creatief, pakken veel prikkels uit de samenleving op. Die vrouwen en ook hooggevoelige mannen, hebben een hoge kwetsbaarheid, te vergelijken met de gladde band van de auto, met weinig profiel. Met als gevolg een slechte wegligging. Door een klein stukje glas of steen kun je dan snel een lekke band oplopen. Vergelijkbaar met jou, als mens. Zolang er rust is, is er geen probleem. Maar als er iets onverwachts gebeurt, met jezelf en/of anderen, dan kom je in de problemen.

Dit proces en gedrag speelt zich af vanuit de basis. Vanuit de genen.
De ouders noem ik ‘de interne factoren’, de ‘externe factoren’ spelen ook een hele belangrijke rol. Bijvoorbeeld: een slechte relatie, schoolopleiding, niet voor jezelf op kunnen komen, niet aan je eigen verwachtingspatroon voldoen, bang zijn om afgewezen te worden, perfect willen zijn, zonodig ten koste van jezelf.
Je vindt jezelf nooit goed genoeg!!
Elke dag een tien halen is onbegonnen werk. Je levenslat mag ook wat lager zijn, minder kwetsbaar, in vele momenten van de dag minder negatief, daardoor ontstaat er meer ruimte voor het positieve.
Wees je bewust van je gedachtes, want gedachtes zijn krachten. Je ontwerpt je eigen gedachtes.
Ik zeg vaak: ‘je kunt alleen maar vernieuwen, als je het oude weg kan zetten.’  Dit alles kan gaan gebeuren rond je veertigste levensjaar. Opvallend is, dat oude bestaande relaties worden afgebroken en nieuwe gaan ontstaan. Oorzaak is vaak dat je te lang aan het verwachtingspatroon hebt willen voldoen van de ander. Het ligt volgens de ander aan jou, jij moet veranderen, jezelf bijstellen, het gevoel en de ervaringen die je ook al bij je ouders ondervonden had. De hele wereld moest veranderen, behalve de ‘ander’.
De twijfel in jezelf voelen opkomen, met als gevolg dat je toch weer beter je best moet doen. Ook hier komen je eigen grenzen weer naar voren. Je kan niet duidelijk genoeg zijn.

Ik benoem dit de fase van de ‘Laatbloeiers’. Het tweede gedeelte van je leven , is een belangrijke ontwikkeling vanuit jezelf.
Niet dat de eerdere fase minder belangrijk was. Het heeft je gevormd naar je volgende fase, ongeacht het ‘prijskaartje’ wat er aan hangt.
Het karakter en gedrag spelen hierbij een mega grote rol.
Het karakter wordt mijn inziens gevormd door je ouders, ik praat dan altijd over de biologische ouders, ook bij geadopteerde kinderen.
Het gedrag daarintegen wordt gevormd door o.a. kopieergedrag vanuit je omgeving. Het vertrouwde blijven vasthouden, ten koste van jezelf.
Het staat los van elkaar en toch heeft het een verbinding met elkaar. Dwangmatig het leren loslaten, het willen onthechten, minder kritisch.

Wanneer je je minder druk maakt en niet de moeilijke weg opzoekt, omdat je dat een uitdaging vindt. Positief in het leven staat, zal je karakteruitslag wat minder worden (lees gematigder).
Daarintegen, mensen die zich altijd hebben aangepast, altijd te vaak hebben gedacht en uitgevoerd: ‘als de ander het maar goed heeft.’ Erachter zijn gekomen dat dit uiteindelijk niet werkt en het nu uit kunnen voeren om aan zichzelf te denken. Om het met jezelf leuk te hebben, om het dan met een ander te delen. Dat als positief ervaren en ook dat het een verandering is.
Het gevoel ervaren: je eigen grenzen te kunnen aanvaarden.

Leer eerst jezelf kennen.
Voordat je aan een ander begint.
Het proces van diepe dalen.
De kracht uit jezelf halen.
Zoek het niet bij een ander.
Geloof hebben in jezelf.
Het groeiproces uit jezelf halen.
De wonden zullen helen.
Om de Liefde samen te kunnen delen.

Bartholomeus

Op www.bartholomeuspendelaar.nl kun je meerdere artikelen lezen die ik geschreven heb.
©BartholomeusPendelaar